via weheartit.com

“Oh, Marissa, moet je dat niet op je iPad zetten?”, “Heb je je iPad niet bij je?” en“Welke telefoon heb je nú weer?” zijn ‘grappen’ met ondertoon die klasgenoten (en sommige docenten) maken over mijn iPad en iPhone. Ik vind het minder leuke humor maar ik ga uitleggen hoe het allemaal begon en het nu eigenlijk zit.

Als klein meisje van een jaar of vijf speelde ik voor het eerst met de computer. Zo’n computer waar je een diskette in moest steken om een op programma te starten. Mijn allereerste computerervaring – ik weet het nog goed – was een spelletje waarmee je kleurplaten in kon kleuren. Ik vond het fan-tas-tisch.  Op de basisschool mocht ik uitleggen hoe de computer werkte aan klasgenootjes, juffen en meesters. Iedereen vond dat heel gek, ik niet.

Mijn ouders zijn nieuwerwetse mensen. Zij proberen mij hierin te stimuleren, net zoals een ouder dat aan de zijlijn bij voetbal doet. In september 2010 heb ik mijn iPad gekregen en in maart dit jaar kreeg ik mijn iPhone. Ik ben mijn ouders enorm dankbaar dat ze mij dit geven en gunnen. Of ik verwend ben? Zo zou je het kunnen noemen. Maar mijn ouders zien dit echter als een ‘eerste levensbehoefte’. Ik heb leren lopen, leren fietsen en leren zwemmen en op dit moment ben ik aan het leren hoe ik hier mee om kan en moet gaan.

Zij begrijpen niet altijd alles, maar dat hoeft ook niet.  Laatst vroeg mijn vader: “Zeg, Maris, wat is dat Linkelinkol?” Hij bedoelde LinkedIn. Op dat soort momenten lach ik en vertel mijn vader wat het is. Ik vind het mooi dat ze mij de vrijheid geven om dit te doen máár ik moet wel mijn verantwoordelijkheid nemen door mijn schoolwerk af te maken. Anders is het ‘twexit’.

dit stuk verscheen op 15 juni 2011 in NRC Handelsblad.

Dat jongeren verslaafd zijn aan hun smartphone of tablet-computer, hoef ik niemand meer te vertellen. Maar er zijn genoeg ouderen die het ook leuk vinden om online te zijn of te ‘iPadden’. Ze volgen de nieuwste mogelijkheden en dat vind ik een goede ontwikkeling.

Zo ook mijn docent Nederlands. Een ontzettend vakbekwame, ietwat oudere docent die de iPad 2 heeft besteld. In de les: “Mijn zoon vertelde me dat ik de iPad 1 moest nemen, die was wel goed genoeg, maar ik wilde per se de iPad 2. Daar zit een camera op. Zulke mooie foto’s!”. Hij wacht er al twee weken op en wordt een beetje ongeduldig. EEn uitzondering, want hij loopt zó veel voor op de andere docenten die niets van de iPad willen weten. Ik kreeg nog een app-tip, de eBooks eregalerij: 25 klassiekers (bijvoorbeeld Max Havelaar, Snikken en glimlachjes, Het verboden rijk) die je kunt lezen met deze gratis app.

Maar mijn docent Nederlands is zeker geen uitzondering, ik ken meer ‘ouderen’ die mee gaan met de tijd. Bijvoorbeeld @omahup op Twitter, met 83 jaar de oudste twitteraar van het land. Ouderen maken een Hyves- of Facebookprofiel aan om zo contact te houden met de (klein)kinderen, die aan de andere kant van het land wonen.

Mijn vader is ook iemand die nieuwerwets is. Wanneer ik mijn iPad niet gebruik, is hij er mee aan het spelen. Of klooien, want hij snapt het nog niet helemaal. Maar ik help hem graag, want nieuwsgierigheid moet worden beloond.

dit stuk verscheen op 1 juni 2011 in NRC Handelsblad.

via weheartit.com

Ja! Slingers, toeters en bellen, feestje, taart, glaasje bubbels… want ik ben jarig. Vandaag is het precies zeventien (ja, 17!) jaar geleden dat ik op de wereld werd gezet. En man oh man, wat gaat de tijd snel. Ik weet het allemaal nog zo goed, of ja, bijna alles.

Zeventien jaar al.Nog steeds word ik door mijn ouders, broer en zus “die kleine” genoemd. Béétje jammer wel. Goed. Toch hou ik wel heel veel van ze. Dat dan weer wel.

Vandaag is ook de dag dat marissavanloon.nl online gaat. De site waar je nu op kijkt, dus. Ik ga bloggen zoals ik al deed op mijn vorige blog maar hier ga ik ook schrijven over politiek. Als je hierboven op ‘over mij’ klikt, kom je op de ‘over mij’-pagina waar je kunt lezen wie ik ben en wat ik doe. Via ‘contact’ kun je contact met mij opnemen en als je op ‘links’ klikt, zie je een lijstje met blogs die ik leuk vind.

Hé. Joe. Houdoe (want ja, ik kom uit Brabant, kut).

via weheartit.com

Ik kan het me nog herinneren als de dag van gisteren. Het was zomer en ik vroeg: “Papaaaaaaaa, mag ik een ijsje met spikkols?”. Volgens Wikipedia bedoel ik de discodip, kraaltjes, discokraaltjes of discospikkels. Ik weet nog goed dat ik een klein meisje was (want ook ík ben klein geweest..) en aan het smullen was van mijn ‘ijsje met spikkols’. Jeugdsentiment. Ik zat dan achterop het zitje op de fiets van mijn vader, richting de stad. We kochten een ijsje en gingen daarna terug naar huis. Een meisje van drie, achterop bij haar vader met een ijsje in haar hand. Als mijn vader dan over een hobbelige weg reed kwam mijn ijsje per ongeluk tegen de jas van mijn vader aan. Een stuk of 20 keer. Mijn hand-oog coördinatie was nog niet zo goed. Laten we het daar op houden… Schattig, of niet dan?