Nu ik eindelijk de leeftijd heb bereikt dat ik niet meer dagelijks de speeltuin bezoek, lijkt de politiek in Roosendaal een speeltuin te worden. Zo’n speeltuin, waarbij de kinderen van speeltoestel naar speeltoestel rennen. Of van partij naar partij. De Roosendaalse Raad, die nu iets langer dan een jaar zit, kan niet meer serieus genomen worden door burgers. Na de gemeenteraadsverkiezingen stapten de drie leden uit de fractie na bonje met de coalitiebesprekingen, zij richtten de VLP op. De VVD kon met zes zetels de coalitie wel vergeten. Een derde van de VVD kiezers vindt hun stem terug bij de VLP. Na nog geen jaar met de huidige raad, brak de fractie van de Nieuwe Democraten (op dat moment 3 zetels). De twee leden van de sociaal-liberale partij stapten over naar de Vrije Liberale Partij. Puur kiezersbedrog van de twee overgestapten, de kiezers van de Nieuwe Democraten stemmen op een sociaal-liberale partij en per definitie dus niet op een vrije liberale partij. Haantjesgedrag! Naar mijn idee zit je dan puur voor jezelf in de raad en niet om de samenleving te dienen. Het verhaal kan nog smeuïger… Een ex-Nieuwe Democraten raadslid, ex-VLP raadslid is op dit moment senator voor de PVV. Van een sociaal-liberale partij, naar een vrije liberale partij en als kers op de taart naar de PVV. Populistische extreemrechtse partij van Wilders. De politieke geloofwaardigheid, waar vindt men die? Is die er überhaupt wel (geweest)? Hij geeft zijn zetel op, de vierde op de kieslijst bij de Nieuwe Democraten mag de raad in. Echter, de vierde op de lijst heeft al aangegeven niet voor de Nieuwe Democraten zitting te willen nemen in de Roosendaalse Speeltuin. Hij gaf aan ‘gewoon in de gemeenteraad te gaan zitten’. Bij welke partij hij zal aansluiten is nog een groot raadsel. Een eenmansfractie lijkt me zéér sterk. Misschien sluit hij zich wel aan bij de VLP? Hoe kan de burger in Roosendaal dit óóit nog snappen? Kunnen we nog wel vertrouwen hebben in de politiek? En men blijft maar zeuren dat de politiek zo ver van de burger af staat. Dat krijg je er van, als je zo omgaat met de politiek, Roosendaal. Doe er wat aan.
Foursquare is een sociale netwerksite, werkend op je smartphone, en dat is hip. Het idee achter Foursquare is dat je je vrienden kunt informeren waar je bent en wat je daar doet. Door vaker in te checken op een bepaalde plaats kun je de mayor worden. Anderen kunnen jouw mayorship ook weer afpakken door vaker op die plek te komen dan jij. Je verdientbadges bij bepaalde check-ins en krijgt punten voor elke check-in. Je kunt je vrienden toevoegen en zo krijg je een leaderboard van de afgelopen zeven dagen. Tips achterlaten en de plek toevoegen aan je to do-list kan ook.
Locaties die niet in Foursquare staan, kun je zelf toevoegen. Dat heb ik ook gedaan; ik heb “Marissa’s Bed” toegevoegd aan Foursquare. Collega Deniz merkte dit op en twitterde hierover. Afgelopen zondag heeft Deniz het er in zijn show “Duidelijk Deniz” op V-Radio ook even over gehad. Andere Twitteraars vonden het grappig en checkten in op deze plek. Er is ook een grapjas geweest die een tip heeft achtergelaten op “Marissa’s Bed”. Dit was helemaal niet de bedoeling van mijn Foursquare locatie.
Maar het kan nog gekker! Er is zelfs een site waar je kunt zien waar mensen in jouw stad voor het laatst seks hebben gehad. (www.ijustmadelove.com). Je kunt de locatie aangeven, maar dat is niet het enige. Wat er ook aangegeven kan worden is met welk geslacht je seks hebt gehad, welke standjes er aan te pas kwamen, wáár het plaats vond (binnen in huis, auto en andere), of er veilig gevreeën is. En of dat alles nog niet genoeg is, je kunt ook aangeven hoeveel sterren dit alles kreeg. Hoe ver moet het nog gaan?
Foursquare is een leuk spelletje en dat vinden meer mensen, Foursquare heeft meer dan 8 miljoen gebruikers. Met vrienden strijden om een mayorship, badges verdienen en zo veel mogelijk punten proberen te krijgen is leuk.
Afgelopen donderdag zat het huis vol, de visite kwam voor mijn verjaardag. Die verjaardagen van tegenwoordig zijn heel anders dan die van vroeger. Nu is het “gezellig” wanneer iedereen zijn iPhone of iPad bij de hand heeft en elkaar de nieuwste apps, video’s of andere ontdekkingen laat zien. Ik vind het wel prima zo.
Zo ben ik op mijn verjaardag voor het eerst gefacetimed. FaceTime is een mooi woord voor videobellen. Met mijn iPhone 4 kan ik facetimen met andere iPhone 4 gebruikers, iPad 2, de nieuwste iPod touch en iMac bezitters. Ik zat op een stoel en hij zat naast me, we waren aan het facetimen. Hij met zijn iPad 2 en ik met mijn iPhone 4. Eerst schrok ik even en dacht dat het geld zou kosten, maar nee! FaceTime is gratis en kun je gebruiken als je op een WiFi-netwerk zit. Verjaardagsfeestje 2.0, dit is hoe we feesten.
Nog een voorbeeldje. Donderdag om 0:00 uur tweette ik: “MENSEN! ik ben jarig!!!!”. Ik stond te dansen op een feest, werd in real life gefeliciteerd door mijn vriendinnen en via Twitter stroomden de felicitaties ook binnen. Mensen die mij (vaak) louter via Twitter kennen feliciteerden mij met mijn verjaardag.
Old skool feestjes zonder social media, de nieuwste apps, video’s of andere ontdekkingen vind ik ook nog steeds heel leuk. Felicitaties in real life doen me ook nog steeds goed. Maar social media maakt het ‘speciaal’. Afgelopen donderdag liep ik te glimlachen , omdat ik felicitaties ontving via Twitter van mensen die ik eigenlijk helemaal niet ken. Nu ik er over na denk, is dat best een beetje apart. Aan de andere kant weten zij wel heel veel over mij omdat ze mij volgen op Twitter. Wat ik dus eigenlijk wilde zeggen is dat het nieuwe feesten mij wel bevalt.