Na de laatkomers en de docenten die nog binnenglipten begon ik daadwerkelijk aan mijn examen. Tekst 1, vragen, tekst 2, vragen, tekst 3, vragen ….. tekst 12, vragen. En plots, toen was het half 12. Tussendoor vond mijn docent Duits het nodig om een koekje uit de verpakking te halen en zijn nonchalante ‘dat hoort toch niemand’-gezicht op te zetten. Dat is hoe ze rollen, die docenten van tegenwoordig ;-). Helemaal stoned van het lezen en van kiezen tussen de A, B, C of D-tjes verliet ik de examenzaal met een dubbel gevoel. Duits is een fijne taal maar tekstverklaren vind ik lastig. Daarnet heb ik Duits nagekeken en ik heb maar liefst 42 van de 50 punten. De normering kan nog veranderen maar daar komt een cijfer tussen de 7.6 en de 9.3 uit. YES. Nederlands heb ik (in tegenstelling tot wat ik gisteren blogde) ook nagekeken en dat viel me alles mee. Daar komt een ruime voldoende uit. SUPERYES.

In de pauze tussen de examens fietste ik naar huis om even te lunchen en een klein uurtje later werd van mij verwacht dat ik economie ging killen. Laat ik eerlijk zijn, ik ben echt niét goed in economie. Hoe veel ik er ook voor doe, hoe veel formules ik ook uit mijn kop leer, die eeknemieknobbel bezit ik gewoon niet. Opzich geen ramp, ik heb genoeg compensatiepunten én ik sta nog steeds een voldoende. Om 13.30 uur begin ik, gewapend met twee rekenmachines, drie pennen, twee markeerstiften, één potlood, een gum, een geodriehoek, een lineaal en een Nederlands woordenboek aan het examen waarvoor ik zo bang ben. Drie uur lang heb ik mijn hersenen laten kraken en eigenlijk, ik durf het bijna niet te bloggen, te tweeten of te zeggen, ging het voor mijn gevoel wel oké. Daar ben ik blij mee.

Bij dezen wil ik de Heer bedanken voor de vrije dag van morgen. Even helemaal niks, heerlijk. Volgende week maandag is het volgende examen pas. Nog genoeg tijd om alles te weten te komen over de Koude Oorlog en de Republiek der zeven verenigde Nederlanden denk ik zo. De komende dagen relaaaaaaaaaxxx.

PS: is er al een meldpunt voor taalfouten in de Centraal Examens? “Het consumentensurplus die” kan echt niet hoor.. #justsayin

Niet iedereen is het met me eens. Het is helemaal niet goed. Het is een ziekte. Sukkel. Hij moet dood. De natuur heeft het nooit zo bedoeld. Hij mag niet naar andere jongens kijken tijdens het omkleden bij de gym. Niet kijken in de pauze, in de klas, in de bus, tijdens het stappen. “Wat kijk je nou, joh, vuile homo?”. Want oooh, stel je toch eens voor dat een homo naar jou kijkt. Bizar vind ik het. Mensen maken een probleem van homoseksualiteit. “Ik hoef hem echt niet te zien zoenen met z’n vriend hoor. Bah”. Vaak gehoord. En heel maf, hetero’s mogen het wel. Zoenende meisjes zijn ook een dikke prima.

Ja, hij valt op andere jongens. So be it. Ik ben vrienden met hem en nog meer hemmen. Een middelvinger voor de haters. Homo’s zijn (h)eerlijke vrienden, ik ben er gek op. Een homo. Hij is ook maar gewoon een mens. Zoals het hoort.

Zo. Pfoe. Nou. Dat was ‘m hoor, de eerste. Vandaag zijn ook voor mij de examens begonnen en ik trapte af met Nederlands. Normaal gesproken is Nederlands helemaal mijn ding, maar tekstverklaren.. Ai. Hoe het ging? Ik durf het écht niet te zeggen. Een voldoende moet het sowieso wel zijn. Ik zou mijn examen na kunnen kijken, maar die spanning bespaar ik mezelf. Van 13.30 uur tot 16.30 uur zat ik op een stoel, maakte ik het CSE Nederlands en dit is hoe ik het ervoer..

Toen ik op het punt stond om weg te gaan, begon het -hoe ironisch!- te onweren. Wie mij een klein beetje kent, weet dat ik niet zo heel erg gek ben op onweer (understatement of the year!). Toch sprong ik op mijn fiets, plugde de oortjes in mijn iPhone en zette een fijn plaatje van Julian Velard op. Eenmaal op school aangekomen zie ik andere zenuwachtige klasgenoten, we maken elkaar steeds gekker. Zo gaan die dingen. Om 13.15 uur loop ik de aula binnen, pak een flesje water en zoek mijn plek op. De komende weken heet ik “nummer 69″ want dat is mijn eindexamennummer. Ik zit vooraan, de surveillant zit recht voor mijn neus. Na het formele gedoe van “Zitten de examens nog in de folie? Ja. Heeft iedereen een examen? Ja. Zit er bij iedereen hetzelfde in? Ja” en “Nog een paar seconden wachten hoor, het is nog géén half 2″ mogen we beginnen. De eerste tekst gaat over de misdaadparadox. Ik lees de tekst vluchtig, daarna nog een keer geconcentreerd. Om me heen zie ik klasgenoten al driftig antwoorden opschrijven en besef me dat ik er wat vaart achter moet zetten. De klok vertelt me dat ik nog 2,5 uur heb om dit examen te killen.

Bij vraag één twijfel ik al. Is het B of D? Of C, of toch A? Goed begin… Langzaamaan zakken de zenuwen en kom ik er in. Voor ik er erg in heb ben ik bij vraag 16 en dan, plotseling, opeens, uit het niets. De neusspray. Meneer de surveillant is verkouden maar dat had ik al door toen hij zes zakdoeken uit zijn fleecevest toverde. Hij snuift en snuift en snuift en ik kijk hem aan. Uh hallo. Kweenie? Niet veel later schiet een klasgenoot in een hoestbui en het feest is compleet. Hoera voor de concentratie.

De tweede tekst spreekt me gelukkig wel aan en gaat over Bambi en het aah-gevoel. Ik lees de tekst, markeer de (in mijn ogen) belangrijke delen en begin aan de samenvatting. Gaat lekker. Ik zit erin. Om 15:45 uur heb ik het af, kijk ik mijn antwoorden nog eens na en bij twijfel laat ik het antwoord staan want ik verbeter mijn antwoorden al-tijd verkeerd. Nog vijfenveertig minuten moet ik blijven zitten en pak het woordenboek. Ik zoek naar woorden op (dûh) en kijk naar de fonetisch schrift. In mezelf giechel ik om woorden als lipklos, kezjoewol, loozjee en koet-ke-koet. Meneer de surveillant kijkt me raar aan, knikt zoals alleen leraren dat kunnen ‘je doet maar’ en besluit een rondje te gaan lopen zoals alleen leraren dat kunnen. Een rondje lopen om de druk te verhogen. Een rondje lopen om te laten zien ik ben de baas.

En dan, na 3 uur aan een examen werken en stil zijn, wordt mijn werk opgehaald en mag ik de aula uit. Ik zet een stap, kijk naar mijn schoenen en zie dat beide veters los zitten. Hoe. Kan. Dat? Drie uur lang zit ik stil en toch zijn mijn veters los…

Op mijn verjaardag werd ik gefeliciteerd door een van mijn 65+-tantes via Facebook. Ze sloot haar berichtje af met ‘xxx Tante Annie Hammens’. Mijn tante heet niet Annie Hammens, maar per ongeluk tagde ze een Facebookvriend. Kan gebeuren… Maar, wat blijkt, Annie Hammens is nog niet zo heel lang geleden overleden. OEPS! Diezelfde tante is een fanatieke Gardens Of Time-speler; ze heeft 11.264.351 punten. Mijn enigszins digibeterige tante heeft elf miljoen punten met een online spelletje. Elf miljoen! Kanjer. Een andere tante speelt FarmVille en heeft een virtuele boerderij waar je U tegen zegt.

Hoewel ik er soms echt even klaar mee ben, vind ik het wel heel cool dat mijn (oudere) familieleden hun weg vinden op het internet. En het blijft wel míjn familie. Het is natuurlijk erg leuk voor ze dat zij de wereld van de sociale media betreden, ontdekken en hun eigen society creëren. Wat zij niet altijd weten is dat ze op veel van mijn statusupdates en foto’s, al dan niet onbewust, nogal gênant reageren. Alle posts liken, een bericht sturen met ‘Pas goed op jezelf met het stappen! xx”, het is vast goedbedoeld en stiekem ook wel schattig. Een poos geleden postte ik een foto op mijn Facebook waarbij ik mijn nieuwe kapsel liet zien aan de wereld, mijn tante reageerde erop met “Wanneer maken ze het af dan……?”. Ik probeer dan maar het ideale nichtje uit te hangen en reageer eronder “Haha, het is al af hoor! ;-)” maar hè..

Kijk, zo’n soort grapje is één keer leuk, twee keer misschien ook nog wel een beetje maar na drie keer heb ik er genoeg van. Daar heb ik wat op gevonden! Op Facebook kun je bepaalde foto’s en statusupdates niet zichtbaar maken voor ze. Wie niet sterk is, moet slim zijn.

Om half elf stapte ik uit bed, pakte ik mijn spullen en een aantal uren later stapte ik op Station Roosendaal de trein in, op Rotterdam Centraal stapte ik weer er uit en daar ontmoette ik drie jongens die ook naar de Belastingdienst gingen. Op Rotterdam Centraal stapten we in een andere trein, in Amersfoort stapten we er uit, we ontmoetten weer een aantal jongens en vervolgens namen we de trein naar Apeldoorn. Mijn reis duurde slechts 2 uur en 18 minuten. In Apeldoorn namen we een bus en stapten we recht voor het hoofdkantoor van de Belastingdienst uit. Dat hoofdkantoor is heel erg mooi. En groot, héél groot. Allemaal van jullie belastingcenten betaald. Hihihi. ;-)

Eenmaal binnen ontmoette ik nog meer jongens (en maar twee andere meiden), mensen van de Belastingdienst en andere organisatoren. Laptops, iPads en smartphones werden uit de tassen getoverd en aangesloten op het speciaal voor ons aangelegde WiFi-netwerk. #24HBD werd ‘geopend’ met een welkomswoord, de challenge werd uitgelegd en er volgde een briefing. Op papier. Er werden groepen gevormd en de groep waarin ik zat was redelijk gevarieerd. De jongste is al dertien en de oudste is 19. Ik merkte dat leeftijd niets uit maakt met een challenge zoals deze, elke deelnemer heeft kennis over bepaalde dingen dat van pas komt. De opdracht luidde: ‘Hoe krijgt de Belastingdienst de Nederlandse burger warm voor digitalisering, zoals digitaal post ontvangen en online aangifte doen?’. We wilden meteen aan de slag maar er werd eerst in stijl gegeten met heus Belastingdienstbestek.

Er werd gedacht, er werd gebrainstormd, er werd geskypet met inspirerende mensen, er werd veel getweet, er werd gelachen, er werd veel gefotografeerd, er werd gefilmd, er werd getafeltennist, er werd op de zestiende verdieping naar het uitzicht gekeken (leuk ook als je (ik) hoogtevrees hebt (heb)…), er werd gewiid, er werd gegeten, er werd gestuiterbald, er werd gedronken maar vooral heel veel gedaan. We hadden 24 uur om een oplossing te verzinnen op het ‘probleem’ en onze groep had al snel een aantal leuke ideeën. Om half zeven ‘s morgens stonden we met een paar deelnemers en organisatoren bij de ambtenareningang om ze een goede morgen te wensen. En mán. Gehumeurde netwakkerambtenaren een goedemorgen wensen is een beetje zoals een tosti zonder kaas: hartstikke kansloos. De keren dat ik een “Goedemorgen!” terug kreeg is op twee handen te tellen (en er werken véél mensen daar…). Er werd ontbeten en er werd weer hard verder gewerkt. De vermoeidheid sloeg bij mij rond een uur of 8 ‘s ochtends toe. BAM. In. My. Face. Mijn ‘signature look’ voor de rest van de dag was mijn laptop met daarop mijn armen gevouwen, met daarop mijn hoofd. Ik sliep. Af en toe had ik het gevoel dat ik in een soort trance zat, maar we moesten door. Ons idee moest af want later op de dag waren de presentaties. Door mij werd de zitzak van heel dichtbij bekeken en er werd over het leven nagedacht. Er werd geluncht en daarna, met nog zo’n vijf uur op de teller, kroop ook ik weer achter mijn laptop en knalden we door. We werden bekeken en ondervraagd door oprecht geïnteresseerde werknemers van de Belastingdienst. Mijn complimenten, het was namelijk heel tof om te zien dat ons werk gewaardeerd werd door alle lagen in het bedrijf. Hoge piefen, lage piefen, gewone piefen, ze waren aanwezig. Ook kwamen Danny Mekiç en Ludo Keizer op bezoek om ons tips & tricks te geven. Minne Schalekamp, de jongste uit onze groep, ontwikkelde een app in bèta versie, Remco van der Veer en Benjamin Dijsselbloem hielden zich bezig met de presentatie en website en Wouterjan Stikkel en ik zetten ons in voor de marketing en communcatie.

Vijf uur later zaten de vierentwintig uur erop en aten we (alweer van jouw belastingcenten!;-)). Na het eten moesten de vijf ideeën gepresenteerd worden. Remco, Benjamin en Wouterjan gaven een fenomenale presentatie met de prachtige ideeën van ons team. De jury, met als juryvoorzitter Frans la Housse, had het (zoals dat altijd gaat bij jury’s) moeilijk met het kiezen van de winnaar. En terecht. De ideeën en presentaties van de andere groepen vond ik goed, het niveau was hoog. Uiteindelijk kwam de jury tot een oordeel. De eerste plaats was voor Team 2 (mijn team!): Mr. Tax — Meest compleet en creatief uitgewerkt. Voor mij totaal onverwacht, maar YES. We winnen een flinke dag ondernemersles met Danny Mekiç. Danny blijft beschikbaar als coach voor de winnaars en wil met het idee écht aan de slag! HÓE GAAF. Ons hele idee ga ik vanzelfsprekend niet op mijn blog gooien, misschien later wel. Daar zul je in ieder geval nog dingen over gaan lezen!

Een kleine samenvatting van een groots project. Een groots project in alle opzichten. De Belastingdienst is niet suffig, oubollig, néé. De Belastingdienst is hartstikke innovatief. Hulde voor deze kanjers. Zij durven het aan om 24 ondernemende jongeren te laten zeggen wat er mis is met de Belastingdienst én geven ons de kans om er iets aan te verbeteren. HULDE.

Nu ik dit stukje tik, heb ik weer het gevoel dat ik in een trance zit. De vermoeidheid slaat hard toe maar dat vind ik niet erg. #24HBD was écht heel erg tof.

Mijn fysio Jeroen is eigenlijk net een vrouw. Niet dat hij zo heel erg vrouwelijk is, maar hij kletst zo lekker. Tussen de oefeningen door vertelt hij me wat de beste kroegen in Breda zijn, hoe het met zijn twee fretten gaat en betoogt waarom Ajax zo’n flutclub is. Iets waar ik het niet mee eens ben, maar het is wel leuk. Ook de tandarts is een kletsmajoor. Lig ik, zoals dat gaat bij de tandarts, lekker ongemakkelijk in de stoel, vraagt de beste man hoe mijn vakantie was. Ik zou graag willen antwoorden met “goed” maar omdat hij met zijn gereedschap in mijn mond zit komt er niet meer uit dan “goewjddn”. Dan houdt het ook gauw op. Dominant is ‘ie wel: “Slik maar effe”. Het is dan best wel een beetje maf om te antwoorden met “Ja, dit weekend ga ik winkelen! Jij nog plannen?”.

Bij de Kletskop (zo heet de bakker in de Lindenburg echt!) zijn het ook babbelaars. Ik loop met vriendinnen de bakkerij binnen, koop een ham-kaas croissantje en de Kletskop achter de balie vertelt me dat mijn column van de vorige keer weer leuk was. Zij weet me te vertellen dat de Bossche bollen van de Kletskop ook erg lekker zijn. Vind ik leuk!

Wie mij een klein beetje kent, weet dat ik houd van kletsen. Praten, lachen, lullen, ouwehoeren, babbelen, keuvelen, parlevinken: het is helemaal mijn ding. Men vraagt wel eens of ik wel eens moe van mezelf word? Ja, aan het einde van de dag en dan ga ik slapen.

Een tijdje terug bevond ik mij op een vrijdagavond in het pareltje van Roosendaal. In de Sint Jan vond het jaarlijkse sportgala plaats. Buiten dat het een gezellige avond was met muziek, veel sporters en een borreltje, was het ook een mooi moment om jeugdige kampioenen uit Roosendaal in de spotlights te zetten. Het is namelijk fijn om eens te horen dat je het goed doet. Zo’n sportgala is voor de Roosendaalse uitblinkers in de sport de ideale gelegenheid.

Talenten in Roosendaal hebben we zat. Ik noem een Tim van Rijthoven,  Sophie Mol, Dennis van Velthoven, het heren estafetteteam van Hieronymus, Nichal Joosse, Rob van der Geijn, Melvin Ornek, Leana Reijers, de knullen van Cluzona en zo kan ik nog wel even door gaan.. Hoge bomen vangen veel wind. Wie met zijn hoofd boven het maaiveld uitsteekt, die wordt de kop afgehakt. Deze vorm van hufterigheid is typisch Nederlands. Hier heerst het ‘doe-maar-gewoon-dan-doe-je-al-gek-genoeg’-principe. Het is kwetsbaar om er bovenuit te steken, dus houden we elkaar op de vlakte. Daar moeten we vanaf! Heb lak aan de mensen die je hoofd eraf willen hakken. Ga staan voor wat je waard bent. De passie die je hebt, voer die uit. Durf jezelf te zijn, durf er boven uit te steken, durf er maling aan te hebben. Maling aan wat anderen er van vinden!

Het regent, het is grijs, (bijna) iedereen is vrij en Roosendaal ziet er droevig uit. Mijn stad ziet er droevig uit. De tragiek. Op zo’n vrije dag zou ik als Bergenaar, Essenaar of Bredanaar nóóit bedenken om eens een dagje Roosendaal aan te doen. Wat maakt Roosendaal aantrekkelijk voor dagjesmensen? Op welke manier onderscheid Roosendaal zich van de omliggende steden? Wat maakt Roosendaal zo mooi, zo bijzonder, zo fijn dat ik er wil blijven wonen? Ik kan niet echt iets bedenken, buiten de mensen, het taaltje of een langdradig politiek correct antwoord. Dat is toch erg! Ik woon al mijn hele leven hier, met Pasen ga ik nadenken wat mijn stad bijzonder maakt en kan niks bedenken. Maar aan de andere kant is Roosendaal ook wel mooi. Zo droevig dat ze mooi wordt.

Ik zit thuis op paasmaandag en ik vind het héérlijk want jengelende kinderen die toch liever dat ene ijsje hebben in plaats van dat andere ijsje, opgefokte ouders, jonge stelletjes die ruziën over het interieur en voorkruipende babyboomers bij de kassa: ik mijd ze liever. Maar mijn Roosendaal, wat ben je droevig maar wat hou ik van je.

De beruchte bangalijst moet ik nog in mijn digitale brievenbus krijgen maar ik kan ongeveer al raden wie er op staan. Voor de goede orde, pap, mam en de rest: ik sta er niet op. Voelt goed, maar een sociaal wetenschapper, gespecialiseerd in meisjescultuur sprak bij Pauw en Witteman klare taal: sommige meisjes vinden het wél fijn want aandacht is aandacht. Daar kan ik met mijn hoofd niet bij! Hoe kun je het als meisje (van nota bene dertien jaar oud) fijn vinden om gerankt te worden op een slettenlijst? Op de sociale media deelde ik mijn mening hierover: “Een dertienjarig meisje pleegde zelfmoord omdat ze op een bangalijst stond die door haar leeftijdsgenoten is gemaakt. Toen ik nog een meisje van 13 was, speelde ik buiten….”. Dat heeft veel stof doen opwaaien, er ontstond een discussie waar uiteindelijk 146 reacties onder staan en 18 mensen deden daarvoor een duimpje omhoog. Het leeft.

De media besteden er veel te veel aandacht aan, mijn inziens is dat het niet waard. De media-aandacht gaat erg ver, zo ver zelfs dat iemand die satirische tweets plaatst, opgepakt werd door de pliesie. Stop. Ho. Halt! We draven door, hoor. Het bestaan van een bangalijst is jammer, maar denkt u even mee? Je komt niet op zo’n lijst omdat je last van zweetvoeten hebt…. Maar dat lijkt mij trouwens wel wat, zo’n zweetvoetenlijst, want dan sta ik er tenminste ook op.